Aerobna forma predstavlja važan faktor u prevenciji metaboličkog sindroma kod gojazne dece

dečak vozi bicikl

Gojaznost dece je jedan od vodećih izazova javnog zdravlja. Pored ostalog, gojaznost dece povezana je i sa povećanim rizikom od metaboličkog sindroma. Insulinska rezistencija, element metaboličkog sindroma, javlja se kada ćelije organizma ne reaguju na insulin što za posledicu ima skok insulina u krvi. Merenje i kontrola insulina imaju presudan značaj jer insulinska rezistencija predstavlja okidač za nastanak dijabetesa tipa 2. Dva značajna faktora koja utiču na rizik od metaboličkog sindroma kod dece su indeks telesne mase (BMI) i kardiorespiratorna (aerobna) forma.

Na koji način su ova dva faktora povezana sa insulinskom rezistencijom i metaboličkim sindromom analizirala je skorašnja studija, koja je obuhvatila 1.247 dece uzrasta od 8 do 11 godina. Osim direktne povezanosti između indeksa telesne mase i rizika od nastanka metaboličkog sindroma, istraživače je takođe interesovalo da li deca sa boljom aerobnom formom imaju manji rizik od pojave insulinske rezistencije i metaboličkog sindroma u okviru svake težinske kategorije, u rasponu od neuhranjene do ekstremno gojazne dece. Takođe, studija je istraživala da li postoje razlike u riziku od insulinske rezistencije i metaboličkog sindroma kod normalno uhranjene dece sa lošom i gojazne dece sa dobrom aerobnom formom. Metabolički status dece utvrđen je praćenjem nivoa triglicerida, HDL holesterola, glukoze, insulinske rezistencije i krvnog pritiska. Sa druge strane, aerobna forma je procenjena primenom beep testa, gde su deca imala zadatak da trče između linija udaljenih na 20 metara progresivno povećavajući svoju brzinu (za 0.5 km/h svakog minuta).

Rezultati su pokazali da je postepeni prelazak iz niže u višu težinsku kategoriju povlačio sa sobom veći rizik od nastanka insulinske rezistencije i metaboličkog sindroma. Kada je u analizu uvrštena i aerobna forma, rezultati su potvrdili pretpostavku istraživača da će deca sa boljom aerobnom formom imati manji rizik od metaboličkog sindroma u odnosu na decu sa lošijom formom, ali je ta razlika bila značajna samo u grupi umereno gojazne dece. Nisu postojale razlike u riziku u okviru kategorije normalno uhranjene dece u odnosu na njihov nivo aerobne forme, dok je kod gojazne dece sa višim stepenom aerobne forme postojao manji rizik od metaboličkog sindroma u odnosu na gojaznu decu sa lošijom aerobnom formom.

Drugim rečima rečeno, povećanje rizika od metaboličkog sindroma kretalo se tako da su deca sa normalnom težinom koja su imala lošiju aerobnu formu imala manji rizik nego gojazna deca sa boljom aerobnom formom koja su dalje imala manji rizik u odnosu na gojaznu decu sa niskom formom. S obzirom na to da je nedostatak razlika između spremne i nespremne dece normalne težine sugerisao da se efekti aerobne forme u detinjstvu pojavljuju samo u prisustvu postojanja gojaznosti, prva linija odbrane od metaboličkog sindroma trebalo bi da bude usmerena na programe prevencije gojaznosti, a da se kao sekundarna prevencija, kada gojaznost već postoji, pažnja posveti povećanju aerobne forme deteta.

POSTAVI ODGOVOR

Please enter your comment!
Please enter your name here

Ово веб место користи Акисмет како би смањило непожељне. Сазнајте како се ваши коментари обрађују.